Get Adobe Flash player
+ 1
+ 0

شبه جزیره عربستان از دوران های دیرین زمین شناسی، کانون فعالیّت های گسترده آتشفشانی و جریان سیل آسای گدازه ها بوده است. این گدازه ها درطول زمان سرد شده و بر اثر تحوّلات جوّی درهم شکسته و لایه هایی از زمین را با ضخامت های متفاوت پوشانده است. به تدریج، این مناطق به حالت سنگلاخ هایی با سنگ های نوک تیز درآمده؛ به گونه ای که راه رفتن بر روی این سنگلاخ های تیز و فرسوده را، دشوار ساخته است. این زمین ها، یکی از پدیده های درخور توجه طبیعت شبه جزیره عربستان است که مردمان این سرزمین آن را با نام حَرّه و لابَه یا لوبه می شناسند.

حرّه ها بیشتر در بخش های غربی و میانی شبه جزیره (حجاز و یمن و نجد) قرار دارد و عمدتاً در شرق کوه های سرات (به معنای عام آن که از یمن تا شام کشیده شده است) گسترده شده و به سوی حرّه های شام در شمال امتداد می یابد. در روزگار جاهلیت، از دهانه برخی از این آتشفشان ها که حالت نیمه فعّال داشتند، ابرهای دودزایی بالا می آمد و آذرخش هایی که از این آتشفشانها پدیدار می گشت و به دنبال آن، صداهای ترسناک و شیون هایی که به گوش می رسید، تصویری وحشتناک در اذهان مردم آن روزگار بر جای می گذاشت؛ به طوری که انعکاس آن را در اشعار جاهلی می توان دید. عرب های پیش از اسلام با بیرون کشیدن سنگ های مختلف و فلزّات، از این حرّه ها بهره برداری می کردند؛ چنان که حرّه هایی مانند حَرّه بَنی سُلَیْم از مراکز کهنِ استخراج فلز در آن زمان بود.

 

منبع: اصطلاح نامه گروه جغرافیای تاریخی موسسه اطلس تاریخ شیعه؛ اطلس تاریخ اسلام، ج1، ص 150.

اضافه کردن نظر


کد امنیتی
تازه سازی